सिनेपट | परीक्षण : ‘गली गुलिया’ या एमॅझाॅन प्राईमवरील २०१७ साली प्रदर्शित झालेल्या सिनेमाच्या व्याख्येनुसार, अनोळखी लोकांच्या जीवनात पाऊल ठेवण्यासाठी, त्यांच्या भूमिकेत घर करण्यासाठी आणि त्यांच्या मनात डोकावण्यासाठी हा सिनेमा आमंत्रित करतो.

मनोज बाजपेयींचा खुदू आमच्यासारखाच एक प्रेक्षक –
आहे जो क्लोज-सर्किट कॅमेर्‍यांच्या क्लिष्ट जाळ्यातून आपल्याभोवती पसरलेली चक्रव्यूही जुनी दिल्ली पाहत असतो. खूप पूर्वीच, त्याने खऱ्या जगाकडे पाठ फिरवली, अस्पष्ट सीसीटीव्ही प्रतिमा हा त्याचा एकमेव दुवा असतो. तो, आणि एक विश्वासू मित्र गणेशी (रणवीर शौरी) जो आईप्रमाणे खुदूंवर गडबड करतो आणि त्याला समजूतदार ठेवण्याचा प्रयत्न करतो.

बाजपेयींनी उत्तम प्रकारे रंगवलेला खुदूस जुन्या शहराच्या चक्रव्यूहात आणि त्याच्या मनात कैद झाला आहे. एक सक्तीचा एकटा, वास्तवावरील त्याची पकड घसरत आहे. कालबाह्य तंत्रज्ञान आणि वर्षानुवर्षे एकाकीपणाने वसलेले त्याचे जुनाट जुने दुकान हा त्याचा एकमेव आश्रय आहे.
तिथेच तो प्रथम इद्दू (ओम सिंग) च्या रडण्याचा आवाज ऐकतो, एका किशोरवयीन मुलाने त्याच्या अपमानास्पद वडिलांना (नीरज काबी) बेड्या ठोकल्या होत्या. खुदूंप्रमाणेच, इद्दूलाही त्याच्या चिघळणाऱ्या शेजारच्या आणि कौटुंबिक नात्यापासून सुटका हवी असते.

त्यांचे दोन जीवन एका न पाहिलेल्या नाळशी जोडलेले आहे आणि इद्दूला गैरवर्तनापासून वाचवणे हे खुदूच्या अस्तित्वाचे एकमेव कारण बनते. काही वेळातच, त्यांचे आयुष्य एकमेकांना छेदून जाते कारण खुदूस मुलाचा तापदायक शोध सुरू करतो

एक सायकॉलॉजिकल थ्रिलर म्हणून प्रमोट केलेला, गली गुलेयान हा सस्पेन्स हलका आहे आणि तुम्ही एक मैल दूरवर ट्विस्ट पाहू शकता. तथापि, पात्राचे मानसशास्त्रीय पोर्ट्रेट म्हणून, हा कदाचित दीर्घकाळात प्रदर्शित झालेल्या सर्वोत्तम चित्रपटांपैकी एक आहे. बाजपेयी भूमिकेद्वारे खुदूंना मानवीय आणि असुरक्षित बनवतात.

चित्रपटात आणखी एक पात्र आहे जे प्रत्येकाचे नशीब लिहिते आणि त्यांच्यावर शिक्कामोर्तब करते ती म्हणजे जुनी दिल्ली. राखाडी, तपकिरी आणि पिवळ्या पॅलेटमध्ये रंगीत, हे कोणत्याही सहानुभूतीशिवाय एक वेडसर उपस्थिती आहे. दिग्दर्शक दिपेश जैन हे सुनिश्चित करतात की कुठल्याच जगाशी इदू व खुदुचे किती साम्य आहे किंवा त्याचे कोणालाच काहीही साम्य नाही.

दीपेश जैन लिखीत,दिग्दर्शित हा सिनेमा अगदी मनोज बाजपेयी या आंतरराष्ट्रीय कलाकारानेदेखील फक्त एक प्रेक्षक म्हणून जगलाय..बघितलाय कारण या कथेचा संपूर्ण तोल व सिनेमाचा नायक ‘ओम सिंग’ ऊर्फ इदूचा अचाट अभिनय आहे.

‘घरगुती बाल हिंसाचार’ हा विषय घेऊन निर्मिती झालेला सिनेमा नक्कीच ‘बाल हिंसाचाराचा प्रतिकार’ कितीपटीने तीव्र असू शकतो ते पहाताना आपण फक्त त्या भिंती पलिकडच्या कानाचीच भूमिका निभावतो….भिंतीपलिकडील पहायची जाण कदाचित् आपल्याला सिनेमा संपेपर्यंत येतच नाही.

गली गुलिया हा सिनेमा एमॅझाॅन प्राईमवर अवश्य पहा.

( सिनेपट | आपली सिंधुनगरी चॅनेल लेखन प्रस्तुती)